018

وقتی رفتم تست صدا بدم انتظار داشتم که از روی یک متن بخونم و تمام بشه ولی کاملا متفاوت بود از تصورم!

هر مرحله ش یه توانایی خاص رو میطلبید و محک میزدن.

از تماشاگر بودن به بازیگر بودن منتقل شده بودم و باید تمام حواسم متوجه حال می بود. توانایی هایی لازم داشت که من توجهی بهش نداشتم و تلاشی برای پرورشش نکرده بودم.

نمیدونم گویندگی رادیو برای منی که درون گرایی ام به برون گرایی غلبه داره مناسبه یا نه، اما در هر دو صورت تجربه مفید و قشنگیه.

باید بتونم در لحظه تصمیم بگیرم، با آدمهای مختلف و ناآشنا ارتباط برقرار کنم و ... .

یکی از جذابیت های اون محیط آدمهاش بودن؛ کارشون رو به شدت جدی گرفته بودن و حرفه ای بودن. چیزی که تو هر زمینه ای برام خیلی جذابه؛ اینکه تو هر زمینه ای هستیم جدی باشیم و به ثمر برسونیمش. اون فضا کاملا مهیای چنین چیزی بود.

در لحظه تصمیم گرفتن و مدیریت گفتگو و بداهه گویی، از تماشاگر بودن صرف خیلی دورم میکنه. مجبورم میکنه بازی کنم و تلاش کنم که هر لحظه مهارت هام و بالا ببرم.

حالا رادیو رو با عشقی وصف نشدنی گوش میدم؛ هر لحظه خودم رو جای گوینده میذارم و تصور میکنم اگر خودم بودم باید چیکار میکردم!