060

یاهو

اگر یک حقیقت باشه که بهش یقین داشته باشم، اینه که از عمق جانم دوستش دارم.

اگر تمام دلخوشی هام و بگیرن، تنها چیزی که برام میمونه خودشه.

توی دلم بهار شده از وقتی برگشته. نرفته بود شاید، ولی نبود. دور شده بود. حالا باز نزدیک حسش میکنم. حتی اگر هر روز ازش خبر نداشته باشم. تا هست، همیشه بهاره!

دوستش دارم. خیلی دوستش دارم!

درک پریشانی هایی مثل دیشب هرچند برای خودم حتی دشواره اما کمک میکنه به مرور به شناخت بهتری از خودم برسم. به بعضی نقاط ضعفم دسترسی پیدا کردم و باید به خودشناسی م ادامه بدم.

پ.ن:

1. تقویم را معطل پاییز کرده است

در من مرور باغ همیشه بهار تو

2. دوباره ختم زمستان دوباره فتح بهار!