یاهو
یه قدم اساسی توی زندگیم برای بهتر شدن برداشتم. خشمم رو کنترل کردم و حرف زدم. همیشه فکر میکردم وقتی به وقتش رنجش ها و کدورت ها رو نگی بعدش چه فایده ای داره؟ نگفتنش باعث شده بود اون رنجش همیشه در "حال" هم جریان داشته باشه. مهم نیست که جزئیات اتفاق رو به خاطر نیاری. بیان کردن احساسی که پیدا کردی و دریافت همدلی کافیه تا صلح و آرامش درون و بیرون برقرار بشه.
تونستم به میل به انزوا غلبه کنم و رابطم رو بهبود ببخشم نه اینکه حذفش کنم.
برچسب:
نویسنده: مهسا کریمی