044

یاهو

کلاس روش تحقیق یکی از بهترین کلاسهای دوره کارشناسیمه. کلاس به شکل کارگاه برگزار میشه و فرصتی رو فراهم میکنه که راجع به چیزهایی که درگیرشون شدیم فکر کنیم و بنویسیم. البته با دید فلسفی.

در حین تدریس استاد اومد مثال بزنه و گفت مثل به نظر میاد خانم فلانی که من باشم، آدم شادی به نظر میاد! برای اینکه بتونم به این حال برسم خیلی تلاش کردم و شنیدن این جمله حس خیلی دلپذیری داشت. گاهی نگران تصویری بودم که بقیه ازم دارن و اینکه نکنه اون تصویر مغموم باشه.

امروز یه بار دیگه شادی لطیفی رو سر کلاس تجربه کردم. یکی از بچه ها موضوع ژورنالش رو پیاده روی اربعین انتخاب کرده بود. استاد تحلیل کرد و بردش به سمت سمبلیک بودن و به طور کلی پیاده روی و راجع به حج هم صحبت کرد. با اینکه اصلا انتظار نداشتم فهمیدم استادمون هم متدینه. هربار که میبینم استادهامون هم درد دین دارن دلم گرم میشه.

وقتی بچه هایی رو میبینم که هدفمند درس میخونن برای آیندشون برنامه دارن و امیدوارن بهش، گاهی غبطه میخورم. هرچی بیشتر پیش میرم همه چیز شوریده تر میشه.

استاد میگه نشونه خوبیه. اولش همینطوره. گاهی فکر میکنم با رشتم، وضعیت و مدام آشفته تر میکنم. این وضعیت که پیش میاد باعث میشه درست تر حرکت کنم. وقتی ادامش میدم اتصال پیدا میکنم با رشتم و تازه میفهمم چقدر چیزها هست که باید یاد بگیرم و ضرورتش رو درک میکنم. از بی معنایی بیرون میرم.