030

یاهو

درست مثل اینه که یه آتشی درونت روشنه. وقتی دلتنگی یا بیتابی شعله میکشه و میسوزونه وقتی به قدر طاقتته، گرما می بخشه.

یادش که باشه روشن میمونه و گرمت میکنه. شاید برای همینه که نمیخوای دل بکنی.

اگر نترسی و بلد باشی دشواری هاشو طی کنی حتی رنج هاش هم لذت بخشه و میتونه آموزگارت باشه.

همین که تو رو از پوسته خودت فراتر میبره یه فرصته که غنیمته.

میتونی به جای گله و شکایت، به عنوان ماده ای برای ساختن و حتی زیباتر کردن وجودت ازش بهره ببری.

مثلا بشه " آتش زدی در عود ما نظاره کن در دود ما"